მე ვცხოვრობ მხოლოდ „ახლაში“ და არ ვენდობი ხვალეს, რომელიც ადამიანს თავისგან აშორებს. ჩემში ერთად არსებობს ქაოსი და სიფხიზლე, სინათლე და სიბნელე, და სწორედ ამ ერთდროულობაში ვპოულობ ნამდვილობას. ტკივილიც ჩემთვის სიცოცხლის ნიშანია, რადგან სადაც ის არის, იქ გრძნობაც ცოცხალია. მარტოობა ჩემთვის არჩევანია და არა განაჩენი — გზა, რომ თავი ბოლომდე არ დავკარგო. და თუ ამ ტექსტში საკუთარ თავს შენიშნავ, ეს ნიშნავს, რომ ჯერ კიდევ შეგიძლია იგრძნო.